Χωρίς τίτλο...

Σήμερα σκεφτόμουν ότι σε περιόδους κρίσης ο άνθρωπος είτε στρέφεται στον εσωτερικό του κόσμο και αυτοκρίνεται ώστε να βρει διεξόδους προσωπικής επιβίωσης είτε στρέφεται προς τα έξω με σκοπό την καταστροφή, με την ευρύτερη βεβαίως έννοια του όρου.
Αυτό σημαίνει ότι αν α άνθρωπος συμπεριφερθεί ως ενήλικας, συνειδητά και ώριμα, μια περίοδος κρίσης, που έτσι κι αλλιώς εμπεριέχει και τον σπόρο την καταστροφής αλλά και τον σπόρο της αναγέννησης, μπορεί να γίνει η αφετηρία για δημιουργία και ουσιαστική βελτίωση του επιπέδου του. Σκεφτείτε ότι μετά από όλες τις πραγματικά σοβαρές κρίσεις που πέρασε η ανθρωπότητα, όταν όλα είχαν κυριολεκτικά και μεταφορικά γκρεμιστεί, βρέθηκαν εκείνοι οι άνθρωποι που δημιούργησαν τις συγκυρίες να οδηγήσουν τον κόσμο μας σε ψηλότερα επίπεδα, και αυτό γιατί η ανθρώπινη φύση είναι ταυτισμένη με την έννοια του μυθολογικού Φοίνικα.
Θεωρώ ότι οι μέρες που έρχονται είναι περίεργες και πιθανόν ζοφερές, κανείς δεν ξέρει να πει με βεβαιότητα τι θα συμβεί, αφού όλα αλλάζουν καθημερινά και ακόμη και οι παγιωμένες καταστάσεις τίθενται ολοένα και συχνότερα υπό αμφισβήτηση, οπότε το μόνο που μένει είναι να στραφούμε στον εσωτερικό μας κόσμο να βρούμε τις αξίες που κρύβουμε και ίσως ξεχάσαμε, να επανασχεδιάσουμε την καθημερινότητά μας, να επαναπροσαρμόρουμε τις ιδέες μας και τα πρέπει μας και να ανασυνταχθούμε κοιτάζοντάς όχι μόνο τον εαυτό μας, όπως κάναμε μέχρι τώρα, αλλά και τον διπλανό μας, τον γείτονα τον φίλο, τον άγνωστο που έχει τα ίδια ή πιθανόν χειρότερα προβλήματα και έτσι να επαναδραστηριοποιήσουμε δυναμικές ξεχασμένες ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε νέες προοπτικές για το προσωπικό αλλά και το συλλογικό μέλλον μας.
Η εποχή μου θυμίζει τις περιόδους που, μικρό παιδί ακόμη, γυρίζαμε από καλοκαιρινές διακοπές στο σπίτι της πόλης και το βρίσκαμε κλειστό και σκοτεινό, σκονισμένο, με τα έπιπλα και τους τοίχους να αναδύουν μυρωδιά εγκατάλειψης. Ναι, δεν φταίμε εμείς για ότι συμβαίνει, τουλάχιστον δεν φταίμε τόσο όσο πληρώνουμε αλλά το λιθαράκι μας το έχουμε βάλει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο! Για θυμηθείτε την παραβολή με τον λιθοβολισμό της πόρνης, ποιός είναι ο αναμάρτητος για να ξεκινήσει τον λιθοβολισμό??
Τώρα το μόνο που μας μένει είναι να πάψουμε να γκρινιάζουμε και να ανασκουμπωθούμε να βάλουμε προτεραιότητες και να αρχίσουμε να μοιραζόμαστε να μαθαίνουμε, να βλέπουμε και να ακούμε και να εγκαταλείψουμε κάθε εγωιστική συμπεριφορά, γιατί τέτοιες συμπεριφορές μας οδήγησαν στην κρίση που βιώνουμε. Κακώς ή καλώς είμαστε μέρη, κύτταρα, ενός συνόλου, και επιβιώνουμε μόνο αν το σύνολο αυτό επιβιώνει.
Η καταστροφή που μπορεί να μας στρέψει η ανώριμη συμπεριφορά δεν είναι η λύση. Η λύση είναι στην δημιουργία των προϋποθέσεων για να ξεφύγουμε από το σημείο που είμαστε. Ο κόσμος μας αλλάζει και πρέπει να προλαβαίνουμε τις αλλαγές και όχι να τις παρακολουθούμε παθητικά σαν να βλέπουμε μια ταινία, πρέπει να συμμετέχουμε ενεργά, να βοηθάμε τους γύρω, να κοινωνικοποιηθούμε ξανά. Δεν έχουμε ούτε χρόνο ούτε δικαιολογίες γιατί η αποξένωση και η έλλειψη επικοινωνίας μας έκανε να θεωρούμε εαυτούς το κέντρο του κόσμου και μας απομάκρυνε από το κοινωνικό γίγνεσθαι. Ξεχάσαμε τον συγγενή, τον γείτονα, τον φίλο και αντικαταστήσαμε την προσωπική επαφή, την κουβέντα, την ανταλλαγή ιδεών με ψυχρά, λιγόλογα μηνύματα, έτσι οι ιδέες και οι λύσεις που προκύπτουν μένουν ανενεργές και είναι αυτές ακριβώς που χρειαζόμαστε τώρα.
Η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική αλλά και κοινωνική. Θεωρώ ότι η κοινωνική κρίση είναι πολύ σοβαρότερη από την οικονομική και με αυτή θα πρέπει να αρχίσουμε. Το ότι αφήσαμε τους εαυτούς μας να παρασυρθούν έχοντας μόνο σαν στόχο την οικονομική ευμάρεια και όχι την προσωπική, την πνευματική ανάπτυξη, ήταν το μεγαλύτερο λάθος των τελευταίων τριών γενεών, και ακριβώς αυτό το λάθος έθρεψε συμπεριφορές απάτης, ωχαδερφισμού, αναξιοκρατίας, που φανερά τις κατακρίναμε αλλά κρυφά τις δεχόμασταν ως αναγκαίες για την επιβίωση και πιθανόν τις ακολουθούσαμε… Καιρός να συνέλθουμε! Τα τελευταία δυο χρόνια μάθαμε πολλά και κυρίως να μην εμπιστευόμαστε ότι ακούμε.
Ο καλός εαυτός μας αυτός που τόσο καιρό τον φιμώναμε πρέπει να έρθει στο φως και η ανιδιοτελής προσφορά είναι μονόδρομος.